Wpisy oznaczone tagiem życia

Bruksizm

Kategorie: Psychologia
Tagi: , , , , , , , ,

Bruksizm Zgrzytanie zębami podczas snu nazywa się bruksizmem. Jest zwykle objawem życia w ciągłym stresie. Cierpią na niego osoby kumulujące emocje w sobie, nie umiejące rozładować napięcia. Inną przyczyną mogą być wady zgryzu. Schorzenie to prowadzi do rozchwiania zębów w szczęce, starcia koron zębowych, zapalnych i zwyrodnieniowych zmian mogących doprowadzić do ograniczenia ruchów w stawach skroniowo-żuchwowych. Może powodować przewlekłe bóle głowy. Leczenie tej przypadłości jest trudne. Często psychoterapia i środki uspokajające nie wystarczą. Należy przede wszystkim zdefiniować przyczynę, która wywołuje tę dolegliwość. Jeśli fizykoterapia i psychoterapia nie pomogą konieczne jest zastosowanie specjalnych nakładek podczas snu. Wykonywane są one na zamówienie, aby dokładnie pasowały do zębów. Osobom dotkniętym bruksizmem zalecany jest sprzyjający relaksowi tryb życia – słuchanie muzyki, czytanie książek. W rozluźnieniu obolałych mięśni pomoże ciepła, wilgotna ściereczka położona przy boku twarzy. W obecnych czasach ciężko znaleźć czas na dostarczenie organizmowi odpowiedniej ilości snu. Większość ludzi śpi za krótko, a mało kto wie o tym, że jedną godzinę zbyt krótkiego snu odsypia się aż 30 dni. Zmęczenie jest jedną z przyczyn nadmiernej senności. W tym przypadku jest to naturalna reakcja organizmu, odpowiednia dawka snu niweluje ją. Jeśli senność występuje wraz z ogólnym spadkiem energii życiowej może być objawem depresji. Wtedy konieczna jest pomoc psychiatry oraz osób bliskich. Nadmierna senność może mieć przyczynę w chrapaniu i bezdechach. Chrapanie jest oznaką choroby, jego przyczyna musi zostać zdiagnozowana. Oprócz anemii, nadczynności tarczycy i cukrzycy senność występuje przy mononukleozie. Choroba ta może wystąpić w formie przewlekłego zespołu mononukleozy pod postacią zespołu przewlekłego zmęczenia. Chory ma kłopoty z koncentracją, odczuwa senność i ciągłe zmęczenie, jego aktywność życiowa spada. Jednak aby potwierdzić rozpoznanie choroby należy wykonać morfologię krwi oraz badanie na przeciwciała.

Rozwój

Kategorie: Pielęgnacja
Tagi: , , , , , , , , ,

Rozwój Rozwój ruchowy powinien przebiegać w sposób prawidłowy. Ma to szczególne znaczenie w przypadku dzieci.Rozwojem ruchowym można określić dążenie do zdobywania kontroli nad ruchami ciała. Aby to osiągnąć należy umieć skoordynować wszelkie czynności ośrodków nerwowych oraz mięśni. Kontrola ta ma swoje źródło w rozwoju odruchów i ogólnej aktywności, która ma miejsce już w przypadku rodzącego się noworodka. Dziecko osiąga w okresie czwartego, piątego roku życia kontrolę w zakresie, nazywanym przez specjalistów tak zwaną dużą motoryką. Dotyczy ona większych części ciała, które są pomocne w takich czynnościach, jak chodzenie, skakanie, bieganie czy pływanie. W okresie piątego roku życia następuje rozwój dotyczący kontroli o wiele bardziej precyzyjnych ruchów. W ruchy te są zaangażowane mniejsze grupy mięśni, biorących udział między innymi w rzucaniu czy chwytaniu piłki, posługiwaniu się różnego rodzaju przyrządami lub narzędziami, lub też pisaniu. Jeśli opisany rozwój przebiega prawidłowo, bez większych zakłóceń, dziecko w wieku sześciu lat jest przygotowane do pójścia do szkoły, brania udziału w bardziej skomplikowanych zabawach, czy też do rozpoczęcia uprawiania jakiejś dyscypliny sportowej. Zjawisko, zwane lateralizacją odnosi się do czynności, w których przeważa jedna strona ciała człowieka. Lateralizacja, a więc czynnościowa asymetria, wyraża się najczęściej w fakcie większej sprawności jednej strony ciała ludzkiego. Oczywiście, w większości przypadków sprawniejsza jest prawa strona, a więc prawa ręka, prawa noga, prawe oko. W społeczeństwie można jednak spotkać ludzi z dominującą stroną lewą. Wówczas człowiek ma sprawniejszą lewą rękę, lewą nogę czy lewe oko. Ręka, którą wykonuje się większą liczbę czynności, jest nazywana dominującą, a w sytuacjach wymagających działania oburęcznego ręka druga nazywana jest pomocniczą. Naukowo dowiedziono, że dziecko już rodzi się z ręką dominującą. Co prawda, w pierwszych miesiącach życia używa w stopniu podobnym obu rąk, jednakże już w ósmym miesiącu można zaobserwować niewielką przewagę jednej ręki, u większości prawej. W wieku czterech do sześciu lat już wyraźnie widać przewagę dominującej ręki. Bardzo rzadkim zjawiskiem, choć czasami spotykanym są dzieci, które równie sprawnie posługują się obiema rękami, które określa się mianem oburęcznych.