Wpisy oznaczone tagiem zakres

Mowa

Kategorie: Dziecko
Tagi: , , , , , , ,

Mowa Jak wiadomo, logopedia jest dziedziną, w obszarze której zainteresowań leży mowa. Pod pojęciem tym rozumieć należy stosowanie języka przy porozumiewaniu się. jej celem jest przekazywanie określonych komunikatów przez jedną osobę drugiej. Komunikaty te odznaczają się formą językowych przekazów i można wymienić w tym miejscu następujące – pisemne, ustne oraz opierające się o mimikę i gesty (tak zwany język ciała). Mowa ma do spełnienia trzy elementarne funkcje, czyli – regulacyjną, ekspresyjną oraz komunikacyjną. W dzisiejszych czasach, kiedy to nastąpił ogromny postęp w zakresie technik wykorzystywanych w informatyce, mowę można przetwarzać automatycznie, chociaż wygląda na to, że długo jeszcze maszyny nie będą tak skuteczne jak człowiek przy rozpoznawaniu automatycznym mowy. Pamiętać albowiem należy w tym miejscu o tym, iż takie rozpoznawanie wiąże się również i z kontekstem, w jakim padają określone wypowiedzi, nie mniej istotny okazuje się tutaj również i logiczny sposób rozumowania. Jedną z rozlicznych wad wymowy jest seplenienie. Określane jest ono również mianem sygmatyzmu. Owa wada przynależy do grona dyslalii. Polega na tym, że cierpiąca z powodu seplenienia osoba nie wymawia w prawidłowy sposób określonych głosek. Ta wada wymowy posiada oczywiście swoje przyczyny – najczęściej mówi się tutaj o takich mających psychiczne podłoże. Nie jest wcale wykluczone, iż jego przyczynę stanowić może także lęk. Aktualnie wyszczególnić można parę odmian tej wady wymowy. Będzie to zatem dla przykładu seplenienie świszczące – polega ono na tym, iż głoski dentalizowane odznaczają się świszczącym i ostrym brzmieniem. Inną odmianę stanowi seplenienie międzyzębowe – występuje ono już u dzieci, a polega ono na tym, iż takie głoski jak „dz”, „s”, „c” i „z” zostają zniekształcone. Na uwadze należy mieć to, iż te właśnie seplenienie samo z siebie nie przechodzi i jeżeli pragnie się w przyszłości nie mieć problemów z wymawianiem powyżej wymienionych głosek, konieczna jest pomoc logopedy. W obrębie logopedii funkcjonuje bardzo wiele rozmaitych pojęć. Jednym z nich jest surdologopedia. Za tym pojęciem kryje się jeden z działów logopedii. W obrębie jego zainteresowań leży leczenie oraz rehabilitowanie mowy u ludzi niedosłyszących oraz głuchych. Jej początki sięgają jeszcze szesnastego stulecia. Wówczas w Hiszpanii zaczęto stosować po raz pierwszy metody uczenia powyżej wspomnianych osób, co więcej, metody owe okazały się efektywne. Natomiast pierwszy podręcznik poświęcony tej tematyce ukazał się na początku lat dwudziestych siedemnastego stulecia w Holandii. Pierwsze z kolei szkoły dla osób głuchych oraz niedosłyszących zaczęto tworzyć w wieku osiemnastym w Paryżu. Przyznać w tym miejscu należy, iż spore zasługi na polu z takimi pacjentami mieli – i nadal zresztą mają – nasi rodacy. Opracowane przez nic metody stawiane były w tym samym rzędzie co metody co francuskie oraz niemieckie. Na dzień dzisiejszy metod takowych jest dużo, podobnie jak szkół dla osób z zaburzeniami słuchu.

Rozwój

Kategorie: Pielęgnacja
Tagi: , , , , , , , , ,

Rozwój Rozwój ruchowy powinien przebiegać w sposób prawidłowy. Ma to szczególne znaczenie w przypadku dzieci.Rozwojem ruchowym można określić dążenie do zdobywania kontroli nad ruchami ciała. Aby to osiągnąć należy umieć skoordynować wszelkie czynności ośrodków nerwowych oraz mięśni. Kontrola ta ma swoje źródło w rozwoju odruchów i ogólnej aktywności, która ma miejsce już w przypadku rodzącego się noworodka. Dziecko osiąga w okresie czwartego, piątego roku życia kontrolę w zakresie, nazywanym przez specjalistów tak zwaną dużą motoryką. Dotyczy ona większych części ciała, które są pomocne w takich czynnościach, jak chodzenie, skakanie, bieganie czy pływanie. W okresie piątego roku życia następuje rozwój dotyczący kontroli o wiele bardziej precyzyjnych ruchów. W ruchy te są zaangażowane mniejsze grupy mięśni, biorących udział między innymi w rzucaniu czy chwytaniu piłki, posługiwaniu się różnego rodzaju przyrządami lub narzędziami, lub też pisaniu. Jeśli opisany rozwój przebiega prawidłowo, bez większych zakłóceń, dziecko w wieku sześciu lat jest przygotowane do pójścia do szkoły, brania udziału w bardziej skomplikowanych zabawach, czy też do rozpoczęcia uprawiania jakiejś dyscypliny sportowej. Zjawisko, zwane lateralizacją odnosi się do czynności, w których przeważa jedna strona ciała człowieka. Lateralizacja, a więc czynnościowa asymetria, wyraża się najczęściej w fakcie większej sprawności jednej strony ciała ludzkiego. Oczywiście, w większości przypadków sprawniejsza jest prawa strona, a więc prawa ręka, prawa noga, prawe oko. W społeczeństwie można jednak spotkać ludzi z dominującą stroną lewą. Wówczas człowiek ma sprawniejszą lewą rękę, lewą nogę czy lewe oko. Ręka, którą wykonuje się większą liczbę czynności, jest nazywana dominującą, a w sytuacjach wymagających działania oburęcznego ręka druga nazywana jest pomocniczą. Naukowo dowiedziono, że dziecko już rodzi się z ręką dominującą. Co prawda, w pierwszych miesiącach życia używa w stopniu podobnym obu rąk, jednakże już w ósmym miesiącu można zaobserwować niewielką przewagę jednej ręki, u większości prawej. W wieku czterech do sześciu lat już wyraźnie widać przewagę dominującej ręki. Bardzo rzadkim zjawiskiem, choć czasami spotykanym są dzieci, które równie sprawnie posługują się obiema rękami, które określa się mianem oburęcznych.